Marianna i senne cykady

dla wielbicieli Pagnola. czas tajemnic juz jest.  teraz czekam na czas milości.

pasticcio barokowe the enchanted island prosto z Met.

sobota. godz. 19-00.

Catone In Utica Antonio Vivaldiego. radiowa dwójka. czwartek.  godz. 20:00.

Pierre Auguste Renoir, 1881 

pieczone cebule z masłem i tymiankiem (wg J. Olivera)

 duże cebule, te czerwone lepiej się prezentują (jedna na osobę);

 świeży tymianek;

 masło;

 sol.

obrać wierzchnią skórkę. odciąć plaster u podstawy, żeby stabilnie stały. u góry naciąć na krzyż tylko do połowy (mają być nacięte a nie podzielone na cwiartki). włozyć do nacięć posiekany świeży tymianek i szczyptę soli (ważne, by sol wsypać w sam środek). na wierzchu cebul polożyć małe porcje masła.  piec (np. z czosnkiem w łupinach i kurczakiem na tej samej blasze) w temp 200'C przez ok. 30 min. 

3 x p: proste. pyszne. polecam.

i na deser: Traviata z Natalie Dessay. sobota, godz.19-00. dwójka.
 

do Wenecji przyjechałem podenerwowany i nieustannie jadłem. zacząłem od langusty u Canaletta, potem zjadłem coś słodkiego, najpierw u Floriana, a następnie w jednej z cukierni Mercerie , wreszcie krwawy befsztyk w modnej restauracji na Lido. a między posiłkami odwiedzałem muzea i słuchałem Verdiego w kawiarniach na placu Swiętego Marka. w tym wszystkim było coś słodkiego i mdlącego, czego nie mogłem strawić do końca, coś nieświeżego i fermentującego, przyprawiającego o rozstrój żołądka - i w Tintoretcie i w languście, i w komnatach dozów, i nawet w Goldonim. człowiek rozgląda się po Wenecji, na ulicach, gdziekolwiek, i natychmiast czuje, ze powinien zażyć  sody. (Marai).

chorowanie na trzy głosy jest męczące i trudne logistycznie.

dziadkowie daleko. inni chorzy. 

cięzko, no.

nigdy nie chorowałam duzo, ale od kiedy jest z nami Biedrona, to sobie odbijam.
M. też.

ech... 

jej krajobraz powraca do mnie jak uczucie cudownej swojskości we śnie i na jawie. jakbym tam coś zostawił. targ rybny w Morlaix. czerwone nadmorskie skały w Tregastel, ciemnoniebieska woda, poważna i wyniosła przyroda. w Roscoff kilkusetletnie drzewo figowe w pewnym ogrodzie. w St. Malo rybacy żyjący i pracujący ciężko i niemo według prastarego, odwiecznego rytuału, ceremonii ustalonej przez współistnienie żywiołu morskiego i miasta. ale to rekwizyty, kostium wspomnienia. a to, co przemawia do mnie nieustannie z tego krajobrazu, woła i wzywa, to nieuniknioność losu, jakbym kiedyś już tam żył. bywają takie pejzaże. nagle zamykają człowieka w sobie i próżno im sie opierać. (Marai)

zostało mi trochę kutii domowej roboty.

i zrobiłam babeczki. 

ale moze zna ktoś jakieś inne przepisy na jej wykorzystanie?

rodzinnych

spokojnych

pełnych smaku i usmiechu 

pełnych miłosci i wiary w przyszłość 

jednym słowem dobrych Świąt.

goście jadą... zmykam. 

zachwycający Nowy Jork.

prowansalskie Mysterium Paschale  w najnowszych ZL.

kino włoskie.

poczytaj mi, mamo. księga druga.

podrózowac, pisać.

czuczu  i   myślanki.  

ciasta i ciastka i takie tam.

Biedrona pokochała ostatnio brownie, pudding czekoladowy i chlebek bananowy. przyznam, że jestem trochę zaskoczona. in plus oczywiscie, bo wcześniej wszelkie ciasta domowe omijała wieeeelkim łukiem. czekam niecierpliwie na miłość do warzyw. moze kiedyś...

dziś. La Scala. Don Giovanni. Netrebko.

jutro. Opera Rara. Vivaldi. L'Oracolo in Messenia.

Oberto Verdiego. dziś o 20:00. dwojka.

sery grądzkie mają w końcu swoją stronę !

nic tylko zamawiać. bo dobry czas na to - niskie temperatury.

smaczności!

Luis Meléndez, 1760

kocham Sinusoidal. koniec. kropka.

poza tym czasu nie mam. zwalczamy zarazę. 

dobrego zdrowego.

rozmowa z prof. Adamem Wodnickim. 

tym od Notatek z Prowansji.

ps. audycja do odsłuchania na stronie.

Aynur i Psarantonis na Skrzyżowaniu Kultur

dziś w dwójce.

obejrzałam wczoraj Tlen Wyrypajewa. żadnej znajomości tematu, rezysera. żadnego kontekstu. przypadkiem. coś mnie zainteresowało, nie zmieniłam kanalu i obejrzałam do końca. na początku myślałam - a, to pewnie rosyjski slam.

czad. uwielbiam taką hustawkę. wzniosłosć-kicz. plus-minus. tak-nie. i ta plastyczność twarzy Filimonowa. i muzyka... 

fenomenalne. 

wszystko, co robi Jordi Savall bardzo mnie interesuje . 

w radiowej dwójce (retransmisja) Savall i Xesperion XXI obszerne zaprezentują fragmenty albumu Istanbul, ilustrującego wielokulturowe tradycje oraz zawiłą historię Stambułu - kompozycje księcia Dimitrie Cantemira, tradycyjną muzykę armeńską, pieśni sefardyjskie.

dziś o 19-00. bardzo polecam.

------

wczoraj dodano jeszcze fragmenty Zapomnianego Królestwa. było pieknie.

Biedrona to niejadek. ale oglądając les escapade de Petitrenaud co chwilę wykrzykuje:

o ja! albo  mniam mniam! albo o ja cie!

czyli jej smakuje. i może kiedyś...

w ramach odbywającego się 54. Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Współczesnej Warszawska Jesień, po raz pierwszy przygotowany został także program dla najmłodszych. Mała Warszawska Jesień.   

relacja z wydarzeń tutaj.

a wczoraj radiowa brygada śmierci. słuchaliście? nagrałam ale czy posłucham tego kiedyś po raz drugi... dodałam sobie different trains Reicha  i sen nie chciał przyjść. 

łodzie dobijają do przystani. zmierzch opada na ramiona. znów można zamknąć oczy.

wróciliśmy. doświetleni. doprowansjowani. i gotowi na jesień.

był Luberon. był Garlaban. i było morze.

tym razem Avignon przyjechał do nas.  i było pysznie. bardzo wesoło. i bardzo dzieciniasto. a przebojem tego wyjazdu były moje racuchy, lokalna charcuterie z musem czekoladowym i zupa błotno-rozmarynowa. ulubione zajęcia - cache-cache (maitre Pablo), gotowanie (maitresse Sina), bieganie na golasa w jednym bucie (maitresse Carmen) i noszenie wielkich kamieni i wspinanie się na oliwki (maitresse Biedrona).

mój och! kulinarny - klasyk: przegrzebki w kremowym sosie. świetny też był piotrosz czyli St. Pierre, król bouillabaisse. moje łee! - klasyk: grand aioli. wersja 2011 pozostawiła mnie obojętną.  

ps. były też węże i skorpiony. jeden nawet chciał do Polski. ale odmówiłam usługi.